Paramaribo 21 januari 1983

Dag Ma,

Zo, die amandeloperatie is weer achter de rug. Nee, dat was geen pretje. Maar ik voel nu al bijna niets meer. Elke dag gaat het beter en aanstaande maandag moet ik voor de tweede controle terug. Ik was na vier dagen (per vergissing) al weer thuis. De laatste anderhalve week ben ik ongeveer vier kilo afgevallen. En nu ga ik styg door met lijnen. Alle calorieën worden geteld op het moment. Frans en Vera zorgden in de tussentijd voor de kindjes. En er is niemand van de honger omgekomen in de tussentijd. Carooltje was wel blij, toen ik weer thuis kwam. De eerste paar dagen mocht ik niet uit haar buurt gaan, of ze zette het op een brullen. Dat wordt nu gelukkig weer wat minder.

De verkoop van onze spullen gaat prima. De koelkast nog en eventueel de piano. 15 februari komen ze hier inpakken wat er nog van over is. Verder ben ik druk bezig met naaien. Drie dikke flanellen pyjama's, voor Marloes jurkjes met lange mouwen, voor mezelf wat overhemden en blouses en voor Frans hebben we een kostuum en een combinatie laten maken. Dat zijn toch dingetjes, die we straks nodig hebben. En of we dat nu hiewr uitgeven of daar, dat maakt niet zoveel uit. Schoenen van leer zijn hier ook goedkoper. Dus van de week voor Frans en mij nog twee paar gekocht. Verder heb ik nog wat gebreide lappen gekocht om truien en vesten te maken. Wat de mode betreft: daar zijn ze niet zo mee achter als zes jaar geleden. We zullen in Nederland natuurlijk nog heel wat moeten aanschaffen. Ma, als je tijdens de uitverkoop nog iets ziet, waarvan je denkt dat het voor ons wat is, nou dan koop het maar. Want ik denk dat de uitverkoop ver voorbij zal zijn als we in Nederland aankomen. We betalen je dat natuurlijk terug.

Weet je, dat ik het me nog maar moeilijk voor kan stellen, dat we over een maand weer bij jullie zijn. En geen deel meer hebben aan deze leefsituatie. Die toch verre van rooskleurig is. Er gaan erg veel mensen weg, terwijl er overal elders ook wel wat is, met de hele werelddepressie en overal werkeloosheid. Eigenlijk zijn we beslist een stel gelukvogels. Onze reis en inboedelverhuizing zijn betaald. En een nieuwe baan wacht op ons. Wat heb je nog meer te willen? 

Oja ma, als je nog ergens een kinderstoel zou weten te lenen, dat zou welo zo prettig zijn. En misschien zou je bij het kleuterschooltje in de buurt eens kunnen informeren of er voor Marloesje een paar weken plaats is! Als je het te lastig vindt, doe ik het zelf wel, als we daar zijn. Goed. Blad is weer vol. Sluit ik af met de groetjes. Frans + Marga = Marloes + Carola