Marga 28 april 1982 a child is born

 Lieve mensen allemaal,

misschien komt een fotokopie niet zo sympathiek op jullie over, maar als ik dit verhaal aan iedereen apart moet schrijven, dan ben ik de eerste maanden daar nog wel zoet mee! Want er zijn nogal wat mensen die precies willen weten, hoe alles verlopen is. Hopelijk hebben jullie begrip hiervoor. Nou, daar gaan we dan: 

Zoals al verwacht werd, is ook deze bevalling ingeleid. De dokter had er mij al op voorbereid. En eerst was ik daar erg verdrietig over en heb het daardoor nog twee weken kunnen uitstellen. Maar op het laatst waren die spataders op mijn schaamlippen steeds open. Op 6 april moest ik terug naar dokter van Kanten. De bloeddruk was te hoog en hij vond het verstandiger om nu toch maar in te leiden en niet te lang meer te wachten, omdat de kans op complicaties tijdens de bevalling door te wachten steeds groter zouden worden. Inmiddels lag ik al een maand op bed en dat was ik inmiddels spuugzat. Dus zei ik: "Als het dan toch moet, dan maar zo snel mogelijk!" "Oké" zei hij toen "dan morgenvroeg maar."

Marloes werd diezelfde avond naar een vriendin gebracht. En de volgende morgen om kwart voor negen heeft de dokter de vliezen gebroken om zo de weeën op te wekken. De hele ochtend heb ik daarna zo'n beetje op de kraamafdeling rond gelummeld, zonder maar iets van weeën op te merken. Om twaalf uur kwam de hoofdzuster zeggen, dat ik na het eten in bad moest gaan en dat ze dan een infuus zouden aansluiten.

Zo gezegd, zo gedaan: Om kwart over twee zat het infuus er in.; om kwart voor drie had ik weeën om de vier minuten; om kwart over drie om de twee minuten en om half vier om de twee minuten. Jeetje, dat ging hard. Al die tijd lag ik nog op mijn eigen kamer. Maar nu werd het tijd te verhuizen naar de verloskamer. Daar toucheerden ze me en had ik al vier tot vijf centimeter ontsluiting. Mijn bloeddruk werd opgenomen en die bleek 190 over 120 te zijn. Veel te hoog dus. Het werd toen even een klucht. Bij het infuus kwam nog een fles te hangen. Met magnesiumsulfaat om de bloeddruk naar beneden te krijgen. In het infuus werd nog een andere vloeistof gespoten. En ik kreeg nog een spuit in mijn bovenbeen (pethidine tegen de pijn en ook bloeddruk verlagend)

Nu werd ik erg slaperig. Maar de weeën bleven goed komen. Tussen de weeën door sliep ik steeds in en als ik tussendoor vroeg hoe laat het was, bleek er steeds maar anderhalve minuut voorbij, terwijl ik het gevoel had een heel eind geslapen te hebben. Om ongeveer vijf uur had ik acht centimeter ontsluiting. De weeën kwamen, net als bij Marloes, vanuit mijn rug. Erg pijnlijk, maar ik kon ze goed opvangen. Dankzij de zwangerschapsgymnastiek, die ik hier gevolgd had. Op een gegeven moment moest ik op mijn rechter zij gaan liggen. Zo heb ik ook nog een tijdje de weeën op kunnen vangen. 

Tegen zes uur had ik volledige ontsluiting en volgens de vroedvrouw zou de baby nu binnen een half uurtje geboren kunnen zijn. Frans en ik keken elkaar aan met zo'n idee van "Dat mens is niet wijs!" Nu moest ik op de linker zij, omdat er nog een randje in de weg zat. Maar dat ging echt niet meer. Dat deed zo'n verrekte pijn. De vroedvrouw zei toen dat, als ik persweeën had, moest gaan persen. Nou wist ik niet wat dat was. Want bij Marloes had ik geen persweeën gehad.

Toen de volgende wee kwam, liet ik die gewoon over me heen gaan, zonder de pijn weg te zuchten. En inderdaad voelde ik toen iets vreemds, wat wel eens persen zou kunnen zijn. Maar meer als een lichte druk was er niet. Bij de volgende wee zei ik: "Daar gaan we weer!" En tijdens het persen voelde ik hoe de pijn uit mijn rug wegtrok. Wat een zalig gevoel!

Zo ging het nog een tijdje door. Tot ik Frans hoorde zeggen: "Kijk dan Marga! Zie je het?" Toen bedacht ik: "Als ik ooit een kindje uit mezelf geboren wil zien worden, moet ik nu kijken!" En jawel. Tussen mijn benen zie ik een klein stukje hoofd. Nu ging het persen ook niet zo moeilijk meer. Omdat ik zag wat er gebeurde. Frans zei naderhand dat ik tijdens het persen maar bleef zeggen: "Kom maar kindje, kom maar kindje"

En om achttien minuten over zes lag er een klein paars, rood, wit monstertje op mijn buik. Een prachtige dochter van zeven en een halve pond, die na vijftien minuten al een veel betere kleur had. De placenta was er ook al binnen zo'n vijf minuten na de bevalling. Een loei van 750 gram. En volgens de vroedvrouw had ik ook veel vruchtwater. Waar dat toch allemaal gezeten heeft?!

Frans was druk bezig foto's te maken. Bij het uitzuigen van het mondje. Bij het doorknippen van de navelstreng. We hebben dan ook een mooie serie foto's van de bevalling.

Toen ik dan dacht alles achter de rug te hebben stond daar ineens dokter van Kanten in de verloskamer. We werden gefeliciteerd. Dus met het kindje was alles goed. Hij vroeg om een handschoen. Daar was ik nogal verbaasd over. Hij bekeek mijn onderkant. en betaste daar het een en ander, waarna hij me zei, dat hij me de volgende ochtend in de operatiekamer zou hechten. De hele zaak bleek zo gescheurd te zijn, dat hij dat nu niet even kon repareren. Het was heel diep naar binnen gescheurd en de anus erbij. Een "Totaal Ruptuur" noemen ze dat.

Nou, die operatie was niet zo leuk. Nuchter blijven. Weer een infuus, terwijl de vorige er pas 's nachts om half twee was uitgegaan. De narcose was erg naar. Vreselijke dromen en allemaal onherkenbare dingen. Net Science Fiction. En dan het wakker worden. PIJN!! was het eerste wat door me heen schoot. En toen was er een paars overhemd met witte bloemetjes: Frans!! Eindelijk iets, dat ik herkende. Het was zo ontzettend fijn om hem te zien. En dan nog wel dubbel!

In ieder geval hoop ik zoiets nooit meer mee te maken. Ze hebben de zaak wel erg netjes gerepareerd. Van de oude littekens hebben ze de dikste stukken weggesneden. Eerst wilde de dokter het hele litteken wegsnijden. Maar dan zou de wond te groot worden. En ik zou er veel last van krijgen. Ze vonden het schandalig hoe ze me de vorige keer, in Nederland dus, gehecht hadden. Het ziet er nu ook een stuk beter uit dan de vorige keer.

Na een week gingen de buitenhechtingen er uit en mocht ik naar huis. De verzorging in het ziekenhuis was prima. Erg lief personeel. En de hele bevalling zelf werd erg goed geleid. Al met al ben ik erg tevreden hoe het hier gegaan is. Veel beter dan bij Marloes.

Carola zelf doet het prima. Na negen dagen thuis was ze al 500 gram aangekomen. Als dat zo snel gaat is ze zo baby af, dus genieten we flink van haar. Marloes vindt het ook prachtig. Na drie weken hebben we nog geen spoortje jaloersheid kunnen ontdekken. Met mij gaat het ook prima en Frans is maar wat trots met zijn harem.

Dat was het dan. Groetjes van Frans + Marga = Marloes + Carola