24 juli 1982

 Dag Ma!

Eigenlijk had ik me voorgenomen om je te schrijven voordat je van vakantie kwam, zodat er een brief op je zou liggen te wachten. Maar er moesten nog zoveel andere brieven worden geschreven. Bovendien heb ik alle WK wedstrijden gekeken en alle foto's van de afgelopen 4 jaren ingeplakt, een nieuw wandkleed opgezet en een jurkje voor Marloes gehaakt, en denk ik alles zo een beetje geprobeerd wat je liggend op bed kunt doen. Ja, ik lig er nog steeds in. Sedert een week mag ik nu een uurtje uit bed per dag. Het gaat wel de goede richting in. maar langzamer dan ik me had gedacht. Al met al lig ik er nu al zo'n 9 weken in. Zo gauw als ik opgeknapt ben en er geen sporen van de streptococcen meer in mijn bloed te vinden zijn moet ik naar het ziekenhuis om mijn amandelen te laten knippen. Het komt niet van het roken, hoor Ma, want sedert het begin van de zwangerschap (dus ruim 1 jaar) heb ik dat niet meer gedaan. Maar die amandelen zijn dus de schuld van dit alles. Door deze hele toestand is ons vertrek van hier ook weer vertraagd. Als alles goed gaat, kan Frans in februari 1983 bij de PTT in Groningen een baan krijgen als coördinator computor en planning. De sollicitatie gaat via Hans van Wijhe (maar dat wist je al!) dus hebben we een redelijke kans dat dat lukt. Dat Frans al eerder bij de PTT werkte is alleen maar een pluspunt volgens Hans. Het zou wel fantastisch zijn om in Nederland aan te komen en meteen een baan te hebben. Vooral in de huidige toestand. Het is wel ver van Eindhoven af. Maar voor ons heeft dat zijn voors en tegens. Bovendien is het telefooncontact daar natuurlijk een stuk beter.

Het zal wel weer een erg drukke tijd worden. En ik hoop dat ik dan weer normaal fit ben. Ik mag een jaar lang geen zwaar werk of sport doen. Zwemmen mag wel weer snel, omdat de gewrichten dan niet belast worden. Dat ben ik dan ook wel heel snel van plan te doen. Hopelijk vinden we dan ook snel een huis daar in de omgeving. Toen we daar vorig jaar waren heb ik een aantal leuke huizen gezien. Maar goed, niet te veel voorstellingen van maken, anders valt het misschien tegen. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik me nu veel beter voorbereid voel om terug te gaan. Maar dat is misschien ook wel met het oog op de kinderen. Nederland is thuis, en we hebben daar toch veel meer mogelijkheden, terwijl je hier toch altijd maar gast blijft. Bovendien wordt de toekomst hier toch steeds moeilijker: Stakingen alom voor meer loon, terwijl Suriname op de rand van bankroet hangt. Als Nederland straks geen geld meer geeft, wat dan? Surinaamse bauxiet is te duur op dit moment. Er gaat geen schip weg. Rijst is er genoeg, maar ze hebben geen afzetgebied. Ze proberen nu wel zo veel mogelijk producten zelf te te produceren maar de kwaliteit is niet altijd optimaal en vaak duurder dan de geïmporteerde producten en dat is toch niet de bedoeling.

Je ziet dus: hier ook economische problemen. Als je dan bedenkt wat er in de wereld allemaal gaande is, is er overal wel iets. Om je kinderen in een geweldloze wereld opmte voeden is al helemaal niet meer mogelijk. Wat maakt het dan nog uit waar je woont!

Frans is dit weekend met Marloes gaan kamperen in Albina. Hij is klaar met colleges en examens en had echt een vakantiegevoel. Nu is er de laatste tijd ook heel wat van hem gevergd. Hij heeft Marion gevraagd om in het weekend op mij te passen. En zo is hij vanmorgen met Bart (onze Belg) en zijn zusje (die op dit moment op vakantie is hier) en de tent (geleend) en de hangmat met matrassen enzovoort vertrokken. Ik ben erg benieuwd hoe dat bevalt. Marloes reist me wat af deze week. Donderdag was ze in Groningen met Bart en zusje. Vrijdag naar Nieuw Amsterdam. En nu zit ze weer in Albina. Maandag komen ze weer thuis. Dat moet ook wel. Want Bart zijn zusje vertrekt aanstaande dinsdag weer. Hopelijk blijft de auto het goed doen. Die begint toch echt ouderdomsverschijnselen te vertonen. Eigenlijk zijn we aan een nieuwe toe. Maar dat halve jaar zal hij het nog moeten doen. De koelkast heeft vorige week een opknapbeurt gehad. Roestplekken weggewerkt en opgespoten. Hij ziet er weer als nieuw uit. De wasmachine begit ook kuren te vertonen. Alom verval dus. Hoog tijd om te verhuizen. De muren zijn bovendien vies (ahum).

Ja, dan moet Marloesje langzamerhand  ook maar weer eens thuis komen. Een paar weken terug wilde de dokter er nog niets van horen. Maar ik heb nu het gevoel, dat ik het wel weer aan kan. Carooltje doet het prima! Die is zo lief Ma, dat kun je gewoon niet voorstellen. Als ze wakker is, ligt ze rustig te wachten tot iemand haar komt halen. Ze huilt heel weinig. En wij maar denken dat er geen gemakkelijkere baby's dan Marloesje waren! Wat dat betreft hebben we echt geluk met onze baby's. Carooltjes haren zijn nog steeds donker. Als zo net zo snel was als Marloes, had ze nu al tandjes moeten hebben. Heeft ze dus niet. Maar kletsen en lachen doet ze veel meer dan Marloes. Ze is na de voeding ook veel langer op. Gek hè, dat je toch gaar vergelijken? Maar het verschil in leeftijd vinden we in feite toch wel prettig. Marloesje snapt al zo veel en is stapel op haar zusje!

Ja, en wat er verder met de familie van de Bilt aan de hand is, daar snap ik niks van. Doordat ik op bed lig en Frans et zo druk heeft (had) met zijn werk, hebben we niet gebeld op mamma's verjaardag, maar een kaartje gestuurd. Of ze daar nu boos over zijn, of over mijn laatste brief, ik weet het niet. Maar ik hoor van niemand iets. Zelfs niet, nu ze weten dat ik hier ziek lig. Van niemand niet hoor! Het lijkt wel of ik iets verkeerds heb gedaan. Maar ik kan er niet achter komen wat. Maar goed dat er nog schoonfamilie en vrienden bestaan. Zo, genoeg gejeremiëed. Ik maak er weer een eindje aan. O ja, hoe was de vakantie? Mooi weer gehad? Zijn er nog andere vakantieplannen? Nou dat hoor ik dan nog wel

 Liefs van Frans + Marga = Marloes + Carola